Sushi en diepvrieskip

achtertuin van Rowena’s / Wellington / New Zealand

Rowena’s is een redelijk mottige backpackers op wandelafstand van centrum Wellington . Er is een fraaie achtertuin met zicht over de hele stad . En daar heeft het, voorheen drijvend , nu rijdend circus LaissezFaire zijn tenten voor de nacht opgeslaan . Ons Plan À was eigenlijk op een DOC camping , een halfuurtje buiten de stad, te gaan slapen . Maar daar gaan voor de een-of-andere reden de poorten maar om acht uur ’s ochtends open en wij moeten om negen uur de ferry naar het Zuidereiland hebben . Op zich geen probleem, ware het niet dat het verkeer naar Wellington dan muurvast zit . Eigenlijk is er maar een grote toegangsweg en die zouden wij moeten nemen . En als we ergens goed in geworden zijn de voorbije maanden is het wel alle stress mijden, zodoende .
Maar we zijn nu dus aan het kamperen . We zouden een vergelijkende studie doen om de prijs en de kwaliteiten van de verschillende keuzes in de verschillende winkels met elkaar te vergelijken . In de derde winkel waren we het beu en hebben gewoon daar in de Warehouse (Euroshop in het NieuwZeelands) alles gekocht en zijn de volgende dag uit Auckland vertrokken. Na nog een beetje spanning en ja, misschien zelfs een streepje stress. We hadden namelijk vanop een hemels baaitje in Waiheke telefonisch een plaats gereserveerd tussen palen in Auckland (lekker voordelig en ook enige vrije plaatsen Auckland) . Maar toen we donderdag vanuit Viaduct Basin Westhaven Marina binnenvoeren en over de radio opriepen om te vragen tussen welke palen we mochten kruipen, meldden ze ons doodleuk dat er die dag geen plaats was maar eventueel misschien de volgende dag wel. En een gewone ligplaats hadden ze al helemaal niet, of toch! Eentje van vierentwintig meter , zelfde prijs per dag als een pile mooring per maand . De auto stond volgeladen, de kids stonden te springen om te gaan kamperen, en wij stonden voor paal . Maar zoals altijd, hebben onze koelbloedigheid, sympathieke doortastendheid, en een goed gesprek bij de Marinareceptie de zaak opgelost . Westhaven Marina is een beest van een jachthaven met vijftienhonderd ligplaatsen of zo, dus met een beetje aandringen kan je daar altijd wel bij . LaissezFaire ligt daar nu tussen de palen, en wij in onze tentjes . Het is niet moeilijk en we kunnen kort zijn, het is zalig ! We rijden nu al vijf dagen rond op het Noordereiland van het ene prachtplekje naar het volgende . We slapen , buiten vannacht dus , op DOC campingetjes . DOC is Department of Conservation ,en beheert enorme stukken land in NZ . Ze leggen wandelingen aan en beheren een hoop kleine kampplaatsen in die natuurgebieden . Alle komfort is voorzien : er is redelijk vlak gras , veel bos (bomen,hout) , altijd wel een meer of riviertje binnen de vijfentwintig meter, tot nu toe zon en honderd keer zo veel vogels dan andere kampeerders .
We wisten het al, maar NZ is een topland, achter elke hoek weer helemaal anders , en niet enkel de natuur . Woensdagmiddag lagen we nog sushi ’s te eten in een park in Auckland , stad met meer coffeeshops per capita dan NY, meer onnozele kledingboetieks dan Milaan en twee dagen later reden we door dorpjes zoals we die in Nuie en Tonga hadden gezien . Afbladderende houten hutjes, paard en koe in de achtertuin, honden te lui om te blaffen. Niet evident om te provianderen, diepvrieskip op de BBQ dus . Gelukkig blijft gezonde trek een goeie saus .
Eerst zijn we van Auckland naar Thames, een houtzoekerstadje in de Coromandel gereden, iets gegeten, vuurtje gemaakt en heerlijk geslapen, zo helemaal tegen de bodem . De volgende camping was aan een prachtig meertje bij Rotorua . Officieel mocht je er geen vuur maken, maar bbq’en is in NZ iets anders dan vuur maken. ‘S ochtend viel na het openritsen van de tent onze mond al even wijd open . De toppen van de heuvels rond het meer in heerlijk zonlicht, staalblauwe lucht en uit het meer stijgt de damp omhoog , waaaaaw , prachtig mooi. Voor de volgende die zijn tent die ochtend daar openritste zal het iets minder geweest zijn . Of meer ! Een volle maan of twee. Daar bij Rotorua zijn we nog naar geysers, mudpools, fumeroles gaan kijken. En daarna echt de bled ingereden, uren aan een stuk over gravelwegen door de bossen. Koeien en paarden langs de weg net als op de eilandjes in de Pacific, zelfs de weinige mensen die we ontmoetten waren bijna allemaal Maori . Daar hebben we overnacht, bij Minginui, niet vergeten, Sanctory is de naam van de camping . Vermoedelijk al enkele weken door niemand meer bezocht . Hemels, een riviertje waar de kinderen een dam gebouwd hebben, een weitje midden in een bos waar de bomen gemiddeld vijftig meter hoog zijn, een diepvrieskieken dat beter verdiende dan door ons klaargemaakt te worden en nog 1 fles lauw water . Gisteren zijn we naar Napier gereden. Een stadje waar je nooit zou willen zijn , ware het niet dat het in 1931 door een aardbeving volledig verwoest werd en daarna helemaal in art deco stijl terug werd opgebouwd. En zo staat het er nog altijd, Napier ligt in Hawke’s Bay, een wijnstreek, en de hele stad ademt nog altijd een achteloos geschifte jaren 20′ sfeer uit . (NZ liep toen vermoedelijk nog een beetje achter .) We waren om zes uur ’s avonds op zoek naar onze DOC camping voor die avond , na het kopen van een lokale kaart bleek die nog drie uur rijden te zijn . En we hadden juist voor die avond koud bier en vers vlees gekocht! Ja we leren uit onze fouten . Dus Plan B : rijden tot op een mooi plekje en daar stoppen . Simpel, maar geniaal . Een uurtje later stonden onze tentjes in het tuintje van een schattig houten kerkje met zicht op rollende goudkleurige heuvels, lagen onze brochetjes boven het vuur en konden wij dat alles aanschouwen met een nog net koele steinlager in de hand . Pure . .

ze knoeien met conserven, ze steken er vanalles in, …

Viaduct Harbour / Auckland / New Zealand / dinsdag 11 December

We zijn dus niet rechtstreeks naar Auckland gevaren zaterdagnacht . Het varen beviel ons te goed en we hadden geen zin om ons onmiddelijk weer al in een haven te gaan vastleggen . Gelukkig liggen er in de Hauraki Gulf voor Auckland een stuk of twintig eilanden en eilandjes . Daar zijn we dus de laatste drie dagen ongelooflijk van gaan genieten . Prachtige baaien, decor van glooiende groene heuvels , vol schapen en wijngaarden , en op zijn NieuwZeelands overal perfecte wandelpaden . We hebben dus veel gewandeld, veel geaperitieft met uitzicht in de cockpit, veel gezucht van hoe mooi het wel is, veel getwijfeld over vanalles en nog wat , een vulkaan opgelopen, oesters geplukt van de rotsen en ter plekke opgegeten op het strand en we hebben zelfs gezwommen, een heel klein beetje maar want het water is hier heel koud . Maar nu liggen we dus in hartje Auckland en amai, het is hier verander sinds vijftien jaar geleden . Toen was Auckland downtown een saaie bedoening, banken en wat andere kantoren . NieuwZeelands no-nonsense , niets te beleven, alles gebeurde is de suburbs . Nu is Auckland downtown op zich nog altijd even lelijk , of misschien zelfs lelijker zoals dat wel eens gaat, maar het is een levende stad geworden, er wonen mensen in het centrum, het is overvol leuke winkels en cafés . Wij zijn er een namiddagje gaan rondshoppen, want wij willen hier binnen twee dagen met auto en tent vertrekken om de rest van God’s Own ( of Godzone) zoals de kiwi’s hun land noemen te gaan bezoeken. Een kerstboom moeten we in elk geval niet kopen , vanuit de cockpit zien we er een dozijn staan bij de overburen op hun appartementen . Deze ochtend in het binnenvaren van het dok hier moesten we eventjes wachten terwijl de vleugel op de catamaran van Team New Zealend geplant werd . Eigenlijk redelijk komiek, ze hebben hier een indrukwekkende compound aan viaduct basin maar omdat sinds drie jaar de America ’s Cup op multihulls gevaren wordt en die kunnen daar niet meer binnen, staat er een mega tent op de parking om de boot in te parkeren . En twee werfkranen en een tweede tent voor de vleugel , en zeggen dat ze een prachtige zeilloft hebben . Idem dito bij het Luna Rossa team , de Italianen die hier ook nog altijd zitten (al vijftien jaar). Toen ik er vanavond langs wandelde hoorde ik uit de keuken (rook heerlijk) de koks in het Italiaans op elkaar roepen . Ik vond het wel grappig toen ik er langs wandelde, maar weet nu eigenlijk echt niet meer waarom . Maar de Italianen verwachten blijkbaar dat de Nieuwzeelanders de Cup terugwinnen, of ze vinden het hier gewoon fijn .

heila selassie

Hen and Chickens / halfweg Opua-Aukland / zaterdag 9 december

Zo, we zijn erin geslaagd de meertouwen los te gooien en eindelijk weer te vertrekken . Opua was leuk, maar we hadden allemaal zin weer eens achter de horizon te gaan kijken . En het overschakelen van drijvende caravan naar zeilboot is zalig . We trucken dan ook met twaalf vijftien knopen wind over een omzeggens vlakke zee op amper twee mijl van eindeloze groene heuvels en bossen en kliffen . Intussen is het langs alle kanten zwart, maar het geurt wel naar zomerweides, hooischuren, koeien en bossen . We varen vlijmscherp aan de wind en liggen dus wel een beetje op een oor, maar dat vind onze LaissezFaire wel fijn. Eigenlijk is daar helemaal niets mis mee, met een beetje scheef varen. Zolang je niet te ambitieus wordt, is dat. Natuurlijk legde de wind er tien knopen bij vanaf het aperitief tot na het eten, de sloeber .
Het was dringend tijd Opua en het klussen achter ons te laten . De laatste werkjes waar ik mijn tijd mee vulde waren maar matig succesvol, ttz. enkel in het aanschijn mijn zweets is het na beter dan het voor . Zelfs het triviale en ook wel overbodige vervaardigen van een nieuw Belgisch vlagje is voor verbetering vatbaar . Het vorige hebben we in Tonga moeten binnenhalen , er bleef enkel een strookje zwart over. Voor het nieuwe ben ik bij een zeilmaker wat restjes spinnakerstof gaan schooien . Zwart, geel, rood. Ik heb even overwogen lukraak een paar andere kleuren aan elkaar te naaien , kwestie van niet meer voor oostbuur aanzien te worden . De zeilmaker was trouwens een sympathieke Italiaan die vijftien jaar geleden als zeilmaker voor Luna Rossa ( America ’s Cup ) in Aukland was terecht gekomen, en is blijven plakken . Nu bouwt hij vleugel-prototypes voor Oracle ( America ’s Cup ) . Hij vind San Francisco niet leuk, dus Opua . In elk geval , wij hebben nu een prachtig vlagje, al een beetje groter dan het vorige met felle kleurtjes, allemaal prachtig . Maar het maakt zoveel kabaal als het flappert, dus hebben we het opgerold . Listig, want dan verslijt het natuurlijk veel minder .
Ok , nu moet ik weer aan het werk, want er hangen hier nog een paar sterren boven mij die dringend ook eens wat aandacht verdienen . Eerder vanavond, toen ik samen met Raf wacht liep (het gaat al veel beter met Raf , dankjewel) scheelde het maar een haartje of er waren twee vallende sterren los door onze zeilen gevlamd . Het is dus echt wel oppassen geblazen . .

Opua forever

Opua marina / New Zealand / maandag 3 november

Goed, beter, best is het in het Nederlands. In kiwi-lingo is dat iets genuanceerder : OK, cool, chill, sweet as, pretty amazing, awesome, en just epic . Geen van deze is van toepassing op onze situatie de laatste tien dagen . Vorige week stonden we dus hoog maar helemaal niet droog op de kant . De bedoeling was in enkele dagen nieuwe anti-fouling te zetten (verf tegen de mosselen onder de boot) en de hele romp weer mooi blinkend en gaaf te krijgen . Maar het heeft amper gestopt met regenen dus dan worden al die werkjes wat minder aangenaam efficient en mogelijk . Na dag twee was er rond de boot één grote plas tien centimeter diep . Het dek zelf was door de steentjes en modder onder de boot ook weer helemaal smerig . Wijzelf waren niet veel beter, want op het droog werken er hoop dingen op een boot niet meer , geen douches of toilet, voor alles moesten we vier meter ladder door de regen naar beneden tot in de plas. En om de sfeer erin te houden begon Raf donderdagavond over te geven met buikpijn en koorts . Ja, dan moet je met een emmertje door de regen vier meter ladder naar beneden tot in de plas . Op school ging er volgens de juf een ‘bug’ rond . Dus geen paniek . Twee dagen later moest de boot weer in het water, Als je van ver keek blonk hij weer . Neen, we mogen niet stoefen maar het begint er al weer een beetje op te lijken . Ons plan was om op woensdagnamiddag naar een baaitje te zeilen en eindelijk eens weer echt beginnen cruisen in dit prachtig land . Maar Raf was nog steeds niet beter en dus zijn we nog naar een dokter in Paihia gereden. Daar kregen we het advies onmiddellijk naar Whangarei (de echte stad hier een uur rijden vandaan) Raf naar het ziekenhuis te brengen omdat hij vermoedelijk een ontstoken blinde-darm had en dat die dezelfde nacht nog moest verwijderd worden . Toon en Vera snel met pyama en knuffel op Boomerang en Seaquest achtergelaten, en met Raf naar Whangarei gereden . De volgende dag was de appendix eruit en begon voor Raf en Riet het Lange Wachten tot ze naar huis mochten . Lang, want het abces op de appendix was al groot en gesprongen en dus geen twee maar vijf dagen in het ziekenhuis . Ikzelf kan de weg tussen Opua en Whangarei al met mijn ogen dicht rijden en Toon en Vera hebben de laatste dagen meer op Boomerang en Seaquest gespeeld dan op onze boot . Dit weekend was er de verjaardag van Maren en zijn ze met een stoomtreintje gaan rijden en naar het schijnt ook gaan badmintonnen. Daarover meer in volgende olympische spelen . In elk geval
hartverwarmend hoe onze Nederlandse havengenoten voor onze kinderen in de bres springen. Vandaag was bij aankomst van Raf de boot versierd met slingers en balonnen . Nu zijn we net terug van alweer een verjaardagsfeestje van Nick op de Boomerang. Misschien moeten we toch ergens iets kiezen uit de kiwi trap van vergelijking .

Hoog en droog

Opua Marina / New Zealand / Maandag 19 november

Ja, wij leven een beetje boven onze stand op dit moment . Een meter of vijf om precies te zijn . We hebben deze morgen LaissezFaire uit het water laten hijsen, en staan nu op Ashby’s Boatyard . Het was al rustig liggen in de jachthaven, vannacht beweegt het helemaal niet meer . Niet echt leuk, kinderen moeten ladder op en af, geen toilet meer aan boord, maar het is niet anders . We hebben LaissezFaire eigenlijk al achttien maanden en achtienduizend mijlen niet meer uit het water gehaald . De antifouling (verf tegen aangroei) was al maanden helemaal weg . Zolang we in de tropen waren, was dat geen echt probleem . Gewoon af en toe met het steekmes enkele uurtjes het water in, en onze ondertuin was weer weg . Zelf de schroefanodes werden al duikend vervangen .Haaien en mantaroggen gezien op die manier , ook een bultrug niet gezien. Maar binnenkort moet onze LaissezFaire verkocht worden en er dus presentabel uitzien . De ganse vorige week zijn we eigenlijk al bezig te schrobben en kuisen . We zijn er zelfs in geslaagd een zonsverduistering te missen omdat we in de wasserette stonden te frotten op onze zetelovertrekken . We wisten al meer dan zes maanden dat die eraan kwam, we hadden zelfs even overwogen om onze oversteek hiernaartoe te timen om de volledige zonsverduistering op zee te zien, en dan vergeten we het de dag zelf gewoon . Allemaal een kwestie van focus natuurlijk . Hier was de zonsverduistering trouwens maar gedeeltelijk . Op school hebben de kinderen er een uur naar staan kijken door lasbrillen en zo . Raf, Toon en Vera zijn hier hun tweede schoolweek begonnen, en zijn ze laaiend enthousiast over de school . Er zijn kippen, eendjes en een grote groententuin, Ze doen er meer sport dan dat ze in de klas zitten en er is zelfs een zwembad. Het is hier amper twintig graden, het zwembad is er vermoedelijk vijftien, maar je kan veel zeggen over de kiwi’s (al komt er nu zo direct niet echt iets) het zijn geen watjes . Dus wordt er elke dag gezwommen . Nog zo iets: toen we de school bezochten en te horen kregen dat ze een schoolpolo en zwarte short als uniform hoorden te dragen, en wij vroegen wat de dresscode was voor het schoeisel, meldde de juf gewoon dat de meeste kinderen gewoon op blote voeten naar school komen . Ja, watjes ! Dit is hier wel echt een Maori-gebied, ik denk dat er op school meer dan de helft Maori zitten . En intussen ook een tiental boatkids , enkele Nieuwzeelandse, twee engelse, de onze en de meisjes van de Seaquest en de jongens van de Boomerang die hier dit weekend ook binnengelopen zijn . Heel gezellig allemaal . Vorige week was er de verjaardag van Linde van de Seaquest en zijn we met z’n allen in een oud stoombootje hier een beetje gaan rondvaren en op een schatteneiland naar schatten gaan graven. Prachtig ! Ook een prachtig bootje , de Eliza Hobson , meer dan honderd jaar oud. Bij momenten denk je dat de stoomketel elk moment kan ontploffen, maar fantastische mekaniek, en bijhorende kapitein met grijze baard en juiste
verrekijker. Vanavond zijn al die brave kindertjes hun schoentje gaan zetten op de Seaquest, en hebben er naar het schijnt een heuse sinterdiscoklaastheek van gemaakt . Ik was er zelf niet bij, ik was aan het frotten onder onze boot . Maar ik heb ze horen zingen tot hier .

10 November, 2012 09:25

Opua Marina / Bay of Islands / New Zealand / Zaterdag 10.11.12

De spreekwoordelijke inkt van vorige post was nog niet droog en het was gedaan met genieten . We waren toen een klein nachtje varen van de Bay of Islands verwijderd, alles was kalm en rustig . De kinderen zaten in bed, de afwas was gedaan ik was juist aan mijn wacht begonnen en de wind ging van drie naar drieëndertig knopen in nog geen drie minuten , wind van recht op kop, uiteraard . Eerst dacht ik dat het gewoon een kleine squall was , een windvlaag onder een onweerswolk, maar na twee uur was de wind nog niet geminderd, wel integendeel . En na zeven dagen tegen zeilen hadden we daar nu echt een zin meer in . Maar waar wij al dan niet zin in hadden deed hier duidelijk niet zo veel ter zake . Wij hebben koppig geweigerd een kotterzeiltje te gaan zetten, de wind weigerde koppig te gaan liggen . Tegen acht uur ’s ochtends voeren we de baai binnen nog altijd onder grootzeil alleen . Daar mochten we een stuk afvallen, hadden we de wind meer van achteren en hebben we gewoon de genua helemaal uitgerold, en zo in volle vaart de magnifieke Bay of Islands doorkruist . Een beetje de middenvinger opsteken in de wind, eigenlijk . Wij mogen niet klagen, het water waar wij die storm over ons kregen was redelijk beschut (door NZ) , andere boten verder weg zijn in echte problemen geraakt , een boot onderweg vanuit Tonga is gezonken . Ik weet de details niet, maar de opvarenden zijn door een vrachtschip opgepikt .

Het is ongelooflijk hoe snel mensen minder leuke dingen vergeten . Wij zijn hier amper drie dagen en de overtocht vanuit NewCal is al een verre herinnering geworden . Het leven gaat hier dan ook wel stevig vooruit . Na aankomst moet je hier aan een quarantaine-ponton gaan liggen , buiten de eigenlijke jachthaven . Daar komen de officials dan met een bootje naartoe om je in te klaren . Wij hadden al de ganse ochtend eieren, appelen, tomaten, koekjes en vanalles gegeten, de appetijt voorbij eigenlijk. Want we waren gewaarschuwd ! DeNieuw-Zeelandse Biosecurity neemt alle voedsel in beslag ! Eens te meer, zever in pakskes . Het viel allemaal mee , tien bevroren worstjes, zes eieren, drie tenen look en nog een tomaat heeft sympathieke Trev meegenomen . Onze voorraden bloem, rijst, ontbijtgranen en chocopasta interesseerden hem geen moer . Hij wou natuurlijk wel ons fietsje eens zien, ha ja . Diezelfde avond al tussen pot en pint Yogalessen gevolgd, kinderen in school ingeschreven, de boerenmarkt bezocht en NZ staatsburgerschap geregeld , en met een koppel jonge landgenoten Nieuw-Zeelandse schuimwijn gedronken (onze koelkast was extreem leeg) . De volgende ochtend zijn we dwars door de yogales en het bezoeken van de school geslapen . Maar intussen hadden we wel beslist dat we hier in Opua nog een paar weekjes zouden blijven om LaissezFaire presentabel en verkoopbaar te krijgen . En daar zijn we nu dus druk mee doende . Uitgenomen dat het weekend is en dat we voor twee dagen een auto gehuurd hebben om te zien of NZ nog zo leuk is als vijftien jaar geleden . Voorlopig is de balans positief . Langs alle kanten hadden we gehoord dat NZ intussen platgetoerist is, maar wat wij vandaag gezien hebben is nog steeds hetzelfde als vijftien, en vermoedelijk ook als vijftig, jaar geleden . We zien het hier dus ongelooflijk zitten, twijfelen tussen hierop en wonen, een jaartje langer blijven, of binnenkort nog eens terugkomen . Het wordt stilletjesaan dramatisch : de wereld is te groot , heeft te veel mooie plekjes en wij vermoedelijk maar 1 leven . .

6 November, 2012 20:16

Dertig mijl oost van North Cape / New Zealand / Dinsdag 6 november

Nu is de zee weer rustig, er staan drie knopen wind, we motoren langzaam tussen de dreigende onweerswolken. Het is nu juist donker geworden en in de verte kan ik vaag een vuurtoren zien flitsen . Het was genieten deze namiddag, een lentezonnetje, prachtige wolken aan de hemel, en eindelijk weer rust na zes dagen leven onder helling en konstant gehots . We weten nu waarom in het Engels ‘running downwind’ (met de wind meezeilen) zoveel aangenamer klinkt dan ‘beating upwind’ (scherp aan de wind varen ; ‘to get a beating’ : slaag krijgen) . En ook waarom ‘a gentlemen never sails to windward’ . Onze boot vindt het fijn, de bemanning ook, voor een mijl of dertig, maar we hebben er intussen al een negenhonderd achter de kiezen. Het weerbericht leek nochtans redelijk: lichte tegenwind tot bij Norfolk Island dan een wig die voor een paar dagen noordwesten wind zorgt . Die noordwesten wind heeft ongeveer twee uur geduurd . Dus hebben we omzeggens zeven dagen onder vijfenveertig graden helling geleefd. Op zich is dat geen probleem, het zeilen zelf is echt leuk . Maar alle andere leven wordt lastig . Intussen is de temperatuur ook gekelderd, ’s nachts is het ijskoud tot rond de tien graden, na anderhalf jaar achtentwintig graden is dat echt koud. Dus beeldt u in, toiletbezoek op vijfenveertig graden, twee meter naar boven , en weer naar beneden, en weer omhoog maar nu drie meter en weer naar beneden, met een ganse kleerkast aan zeillaarzen en kostuum incluis, uit en weer aantrekken . In een ruimte kleiner dan de koffer van je auto . Misschien toch niet te plastisch inbeelden, maar het is nu wel duidelijk waarom ‘ a gentleman never sails upwind’ . Maar we mogen niet klagen, tegen morgenmiddag zijn we nu normaal in Opua aan het foeteren op de Biosecurity Officer die al ons eten in de vuilbak kiepert, het koken was namelijk redelijk beperkt de voorbije week . We zijn nu echt helemaal weg uit de tropen, het water is de eerste dag weg uit NewCal tien graden frisser geworden, de zee is anders en de lucht en het licht zijn anders . We zien elke dag albatrossen, machtige vogels waarvan als ze van achter naar de boot komen gezweefd lijkt alsof hun vleugels breder zijn dan de boot , is natuurlijk niet zo , maar zeer indrukwekkend. Al zijn het eigenlijk ook gewoon echt lelijke vogels in vergelijking met de andere sierlijkere zeevogels die ons komen entertainen met hun vliegkunsten . Uren kan je kijken naar hoe ze met hun vleugeltoppen op millimeters van het wateroppervlak scheren . En we hebben gisteren, eindelijk, weer eens een dolfijnenshow mogen aanschouwen, was al weer veel te lang geleden eigenlijk . Morgen Nieuw Zeeland . .

Van vlinders en buiken

Port Moselle / Noumea / New Cal / dinsdag 30 oktober

We gaan naar NieuwZeeland. We zijn er helemaal klaar voor, water, gas, eten en drank aan boord ,diesel tanken doen we morgenochtend bij het vertrek . Maar eigenlijk zijn wij er helemaal niet klaar voor . De weersvoorspellingen waren tot deze middag perfect, maar tijdens ons middageten heeft ergens een computermodel een vlinder zien vliegen en nu gaat een lagedrukgebiedje dat normaal schoon oostwaarts ging, toch ietsje noordelijker en krijgen wij daardoor vier dagen tegenwind . Als we vertrekken tenminste. Want veel is er momenteel niet nodig om ons te doen twijfelen . Een voorspelling voor wind duizend kilometer en vijf dagen verder is al genoeg om onze knieën helemaal week te krijgen . Zelfvertrouwen staat op een laag pitje. Zo hebben we bijvoorbeeld deze namiddag eindelijk (na een grote hoop zeemijlen) een ditch-bag of grabbag geprepareerd, een tas met paspoorten, eten, drinken, kaartspel, gps, telefoon etc, om mee te grabbelen als LaissezFaire zou zinken . Een beetje verantwoorde zeelui hebben die klaarliggen om het Kanaal over te steken . Maar dat is een ambitie die wij niet hebben . Dat van dat verantwoord en zo . We hebben ons zelfs al vernederd door bij de kiwi-boten die hier liggen eens te gaan rondvragen wat ze ervan vinden morgen te vertrekken . En uiteraard allemaal perfect wetenschappelijk onderbouwde meningen om gisteren, overmorgen, binnen twee weken of helemaal nooit meer te vertrekken . Wij vertrekken dus waarschijnlijk gewoon morgen . Niet dat we NewCal beu zijn of zelf al maar de helft van gezien zouden hebben, neen, je kan hier gerust een paar maanden rondcruisen . Een prachtig land . Wij zijn na nog een paar dagen op Ile des Pins in drie etappes teruggezeild naar Noumea . Twee nachten aan Ile Ouen gelegen en nog een stopje op Ilot Maître, een beetje het Blankenberge van NC . Allemaal om met een proper gekrabde onderkant naar NZ te vertrekken. Niet alleen om hydrodynamische redenen, want in NZ kunnen ze moeilijk doen als er teveel exotisch leven onderaan je boot hangt bij aankomst . Geen probleem, we zijn gladgeschoren . Net nog een paar flessen Franse wijn gaan halen in de supermarkt, de bolognaise en dahl zijn klaar en zitten in de koelkast. Want , een pracht van een wijsheid net gelezen op de blog van een Nederlandse boot die we op Ile des Pins tegenkwamen, ‘op een volle buik staat een vrolijk gezicht’ . .

Analysis Paralysis

Baie de Kanumera / Isle des Pins / Nouvelle Calédonie / dinsdag 23 oktober Eigenlijk niets te melden hier . Deze homo ‘sapiens’ loopt weer rechtop . de wereld is prachtig en wij genieten er vollen bak van . Wij zien voorlopig geen gaatje vallen in de reeks fronten en depressies die het noorden van Nieuw-Zeeland teisteren . Eigenlijk leiden we al aan een lichte vorm van wat in cruisers lingo ‘Analysis Paralysis’ heet : verlamming door te veel te analyseren informatie . Met een beetje internet heb je radar-en satellietbeelden, 24- 36- 72-uur prognoses en analyses , GFS modelllen en
weet-ik-nog-wat-allemaal aangeboden door MeteoFrance , FijiMet, NOAA uit Hawai en zeventien australische en nieuwzeelandse universiteiten . Genoeg dus om nergens meer naar toe te durven varen . Maar wij moeten tegen enkele weken echt wel uit de tropen weg zijn, kwestie van geen tropische stormen of cyclonen over ons te krijgen . Maar
voluntaristisch als we zijn maken we van de nood een deugd en cruisen rustig rond in het zuiden van de lagune van NewCal (zoals de ozzies zeggen) . De meeste cruisers in NewCal liggen in Noumea te wachten op een goed weerbericht . De jachthavens liggen er stampvol, dit is namelijk echt Frankrijk, een groot te kort aan ligplaatsen voor de locals zelf al. Dus in dit seizoen, als de Grote Trek naar Oz in volle gang is, is er gewoon niet genoeg plaats. Een uurtje varen van Noumea merk je daar dan weer helemaal niets meer van en is het zoo veel mooier . Wij zijn na onze twee nachten medische stop uit Noumea vertrokken naar île Amedée een klein plat eilandje maar één met een joekel van een vuurtoren op . zessenvijftig meter hoog , in 1865 eerst in Parijs gebouwd, afgebroken en dan hier weer geassembleerd . Prachtig zicht over de lagune en de bergen van Grande Terre van daarboven . Vandaar tegen wind voor de derde maal naar de Baie de Prony gaan ankeren , maar dat is geen probleem er zijn daar een twintigtal baaien en baaitjes die allemaal het zien waard zijn . Wij zijn daar naar Anse Majic geweest, daar liggen meerboeien . Anders wordt ons anker en ketting zo vuil van die rode modder, en dat kunnen we natuurlijk niet hebben . Neen, vanuit Anse Majic kan je gewoon makkelijk beginnen wandelen naar een vuurtoren en verder naar baaitjes aan de overkant . Prachtig decor , de Provence (Alpilles) maar dan met rode rotsen in plaats van witte . Het plan was van daar één nacht te blijven en dan een kleine veertig mijl tegen de passaatwind tussen de riffen te laveren naar Isle des Pins . Maar de volgende dag vonden we dat er teveel wind stond uit de misse richting en zijn we gewoon nog een nachtje daar blijven liggen . Ja zeilen, daar kweek je een hard karaker van . Maar zondag zijn we dan toch naar Isle des Pins vertrokken, met vermoedelijk exact evenveel wind . Allemaal een kwestie van stijgende en dalende drukken . Een zeildag uit de duizend gehad naar Isle des Pins, opkruisen tussen de riffen . Niets moeilijks (de kaarten zijn hier perfect), gewoon zalig zeilen over vlak water met gevarieerd decor. Eén klein minpuntje een andere boot was een halfuurtje na ons aan dezelfde trip begonnen en een half uur voor we in de baai waren heeft hij ons kunnen inhalen . Frustrerend, om een andere boot traagjes dichterbij en dan voorbij te zien kruipen .Totdat je ziet dat de boot in kwestie twaalf voet langer is, nieuwe zeilen heeft, niet vist, en vermoedelijk zelf zijn motor aan heeft. Je hoort het, we zijn sportieve verliezers .
Isle des Pins is fantastisch ! Er is een goeie bakkerij, het is één van de mooiste plekken op de wereld, de kanaks (melanesiers) zijn er sympatiek, het stikt hier van de zeeschildpadden en meer moet dat voor ons eigenlijk niet zijn . Intussen de twee mooiste zonsondergangen ooit mislopen, omdat we te lang op het strand aan het spelen waren (met fijnste witste zand in de wereld, maar dat is hier echt een detail) en gisteren zat ik op de boot bij de buren , boeken en kaarten kopieren, frigo leegdrinken . Vandaag hebben we ons in de baai achter het hoekje gelegd omdat de wind zou draaien en er vermoedelijk enkele dagen mottig weer zitten aan te komen .We zitten hier dus voor enkele dagen vast . Intussen hier al de hoogste heuvel op en afgewandeld, de ruïnes van de strafkampen gaan bekijken en eens tot aan het cimetière de déportés gewandeld . Die déportés waren de overlevenden van de Commune van Parijs uit 1871, naar hier verbannen . Ik kan me ergere plaatsen inbeelden om vast te zitten .
.

en opnieuw in Noumea

Port Moselle / Noumea / Nouvelle Caledonie / maandag 15 oktober

Ja , opnieuw in Port Moselle . En deze keer niet om eten in te slaan . Op de stokbroden na hadden we nog vanalles. Neen, ik ben uit Tanna, Vanuatu, vertrokken met dikke enkel en met geblokkeerde rug. Geen probleem, met een kinesist aan boord . Maar we hadden wel de helft van onze apotheek daar achtergelaten . Ik liep dus al enkele dagen redelijk krom : de kwijl uit mijn mond zou niet meer midden tussen mijn voeten lopen maar op mijn rechtervoet . Op zich is dat geen probleem, want dat kwijlen heb ik voorlopig nog redelijk onder controle . Maar enige medische aandacht was wel nodig , vandaag heb ik dus een dagje Noumea rondgeschuifeld van ziekenhuis naar dispensaire naar arts naar osteopaat naar apotheker. En dat schuifelen heeft deugd gedaan, want het gaat al veel beter , dank u . Rugpijnniettegenstaande hebben we wel een paar dagen heerlijk gecruisd in de streek . We wilden naar het zuidoosten van de lagune, maar de wind kwam uit die kant dus zijn we gewoon naar de andere kant geweest . De deugden van het vak! Naar de Baie de Maa . Eigenlijk gewoon het hoekje om, maar een heerlijk rustige baai , met fijne wandelingen in de heuvel rondom . Daarna toch richting Zuidoost gevaren, helemaal naar het eind van de Baie de Prony gaan kijken, daar vertrekt een GR. die we wel eens een stukje wilden bewandelen . Maar bij mij was de wil weg want de rug iets te pijnlijk . Riet en de kinderen zijn daar dan gaan rondwandelen, er waren ruïnes van de oude gevangenissen, riviertjes en rode aarde . Dus ook rode kinderen achteraf . Gisteren dan teruggezeild naar Noumea, intussen ligt het ook hier vol boten die we al elders verschillende keren ontmoet hebben . Allemaal op weg naar Australië , blijkbaar vertrekt er weinig volk van hieruit naar NZ. En nu we het weerbericht een beetje beginnen te volgen begrijpen we waarom . Voorlopig ziet het er niet evident uit om daar te geraken . Maar eigenlijk willen we daar nu ook nog niet zijn, het is daar nog prille lente en dus veel te nat . Hier ook wel , de ganse dag regen, juist warme chocolademelk gemaakt en de verwarming staat volle bak : het is zelfs geen vijfentwintig graden meer . .